Filozoficzna sentencja o wyrokach, które pozostają niezbadane, przynosi ulgę niczego nie wyjaśniając. Większości właściwie wystarcza, bo też dla niej ją wymyślono. Wątpliwości są dane nielicznym, którzy rodzą się z nimi, więc nie mogą z nich zrezygnować. Dla większości drażniące, czasami zaraźliwe, prawie nigdy nie są rozumiane właściwie. Co sprytniejsi w tłumie przycinają je na swoją miarę i tak, śmiesznie przystrojeni, imponują bliźnim. Moda na oryginalność, sezonowy paradoks.

Jacek był jeden. Ilu pozujących na Niego spotkałem po drodze? Nie ma sensu liczyć. Dwadzieścia lat temu każdy samograjek z gitarą i własnym krzesłem, w tym i ja, porównywał się lub porównywany był do Kaczmarskiego. Trudno uwierzyć, jeśli się tego nie pamięta. Kochali go i w tym co śpiewał znajdowali to, co chcieli usłyszeć. Nic, a w każdym razie niewiele ponad to. Zacząłem to rozumieć w osiemdziesiątym piątym, czy może siódmym roku w Krakowie, kiedy zagrał nowe piosenki, wśród nich tę o „króliku mającym nadziejkę na przejście do historyjki”. Cytuję pewnie niezbyt precyzyjnie, ale doskonale pamiętam jak mnie powaliła. Pierwsze, słabo jeszcze wyczuwalne oznaki rezerwy ze strony widowni zapamiętałem więc na zasadzie kontrastu. Czy ktokolwiek z tamtych słuchaczy pamięta jeszcze swoją dawną miłość do Wałęsy, którą Jacek ośmielił się zakwestionować? Potrzebujemy entuzjazmu, nie lubimy wątpliwości. Kiedy posłaniec przynosi złe wieści, nie wpuszczamy go do domu. Dzwoni, puka, zagląda przez szybę, a my czekamy aż sobie pójdzie. Potem wieści się spełniają. Mamy żal.

Być może było zupełnie inaczej, a to co napisałem powyżej jest zwyczajną projekcją własnych pretensji do świata o to, że jest zaledwie taki, jaki jest. Nie wiem. Z czasem o wszystkim i wszystkich zwyczajnie się zapomina, a poznani kiedyś ludzie wracają dopiero, gdy odchodzą od nas na dobre. Na złe. Nie jesteśmy wieczni, za to już wolni, więc formy zastępują treści, do których masowy konsument specjalnie nie ma głowy. Konsument, czyli target, do którego trzeba trafiać. W sam środek pustki, która go wypełnia. Jak w obławie na młode wilki, w reżyserii Żamojdy, bez żadnych wątpliwości. Do widzenia Jacku. Będzie Cię tu brakowało i nikt Cię nie zastąpi.

- Łysy

Moi drodzy Parafianie, informuję, że ukryty w krzakach licznik naliczył Was ponad pięć tysięcy (od niecałych trzech miesięcy). Oczywiście, licznik jest głupi i nie sprawdza ilu Was jest naprawdę, ale nawet jeśli tylko pięciu, to każdy wlazł tu po tysiąc razy! W związku z tym przyszło mi do głowy, że być może wpadlibyście na koncert? Zagramy 26-go kwietnia w teatrze Nowym (Warszawa, ul. Puławska ileś tam) o 19-tej. Bilety będą pewnie po trzy dychy, ale obiecujemy grać tak, jakby były po cztery, a na pięć pierwszych osób, które przyjdą do kasy i wypowiedzą magiczne hasło, bilet będzie za friko. Uwaga, podaję hasło: HOP SIUP TRALALA. Na razie znacie je Wy, w kasie nic o nim jeszcze nie wiedzą, ale obiecuję załatwić sprawę niezwłocznie (zanim się koncert rozpocznie :)). Oczywiście, apeluję do Waszych sumień, zróbcie wszystko co możliwe żeby ilość osób na sali przekroczyła ilość członków zespołu, czyli pięciu właśnie. To nas zmobilizuje do wysiłku, a i Wam będzie raźniej. Na wypadek, gdybyście mieszkali w okolicy i nie mogli się nas doczekać informuję, że 16-go zagramy w Raszynie pod Warszawą, czyli niedaleko. Salka nieduża (na jakieś 100 osób), wstęp za friko bez hasła. To będzie nasze pierwsze pełnoskładowe granie po dłuuugiej przerwie, więc na pewno będzie zabawnie popatrzeć, jak trzęsą nam się ręce. 

I to w zasadzie koniec mojego listu, którego nijak felietonem nazwać się nie da. Przepraszam, ale w dalszym ciągu latam jak kot jakiś dziki wokół spraw służbowych. Odetchnę po Świętach, przeprowadzę się na swoje, usztywnię sobie łącze i będę tu ględził do upadłego. Chwilowo ściskam

  - Łysy