Witam po przerwie. Boski Donaldo wystrychnięty na Dudka odpoczywa w szatni, na murawie gigantyczny Romano. Na trybunach wiwatują uczniowie i studenci, jest za głośno by zrozumieć poszczególne okrzyki, ale Romano uśmiecha się szczerze i też ich wszystkich głęboko pozdrawia. Na pewno wyjdziemy z grupy, w każdym razie ja wychodzę.

A tak swoją drogą, któryż to raz emigruję wewnętrznie? Spokojnie, bez lekuchnego nawet wzburzenia, na prawie że doskonałym zwisie godnym doświadczonego emigranta. Bo i czym tu się przejmować? To przecież nie ja, a władza ma problem z tym, że jej nie kocham i że mi na niej nie zależy. Owszem, muszę z nią żyć, ale ostatecznie nie takie się przeżyło. Do niej też dociera z wolna, że z każdą chwilą jest odrobinę bardziej przeżyta i właśnie tego przeżyć najbardziej nie może. Poprzednie też to miały. Słyszałem z wiarygodnych źródeł, że Pan Prezydent (niech Mu ta wielka litera dopomoże) spędza coraz więcej czasu na kozetce u terapeuty. Razem szukają drogi do mojego nieczułego serca, a ja próżny ten trud opłacam spokojnie ze swoich podatków. W tym miesiącu zagrałem cztery razy – w Szamocinie, Gorzowie, Poznaniu i Siedlcach. Dwie pierwsze sztuki z zespołem (nie swoim, choć zaprzyjaźnionym), trzecią solo (prywatnie), a czwartą z Krzysiem. Podczas wszystkich tych występków największy entuzjazm wzbudzała „Twarz Romana”, co mogłoby Romana napawać satysfakcją, o ile jest masochistą.

Poza tym mam się nieźle. Na przełomie marca i kwietnia spędziłem z Martą tydzień w Egipcie, głownie w wodzie i pod wodą, ani na chwilę nie zbliżając się do piramid. Obecny pogodny nastrój i dystans do świata zawdzięczam właśnie tej wycieczce, a konkretnie kontaktom z rybami. Ryby egipskie są mianowicie kolorowe oraz mają wszystko w dupie, a uwagi poświęcają nam tyle, ile my sami winniśmy naszym faraonom. Właśnie tego sobie i Wam jak najserdeczniej życzy

Spóźnione, ale szczere. Życzę Wam wszystkiego lepszego w 2007 roku, czym daję świadectwo naiwnej wiary w to, że gorzej być nie może. Chociaż u mnie w zasadzie w porządku. Siedzę w kuchni, pykam w klawiaturę, palę i zagryzam ptasim mleczkiem. Niedługo czwarta nad ranem, tydzień temu skończył się grudzień. I o czym tu pisać, skoro koń jaki jest każdy widzi? Koń, w którego zrobiła mnie kaczka. Ale okej, koniec z pesymizmem. Może w kraju to i owo nie wygląda zbyt różowo, ale jak tu nie być dobrej myśli, kiedy neofaszyści, kryminaliści, a nawet gwałciciele ze sfer rządowych walczą o moralną odnowę ojczyzny? O, przepraszam, „OJCZYZNY” powinno się pisać wielgusami.

Sylwestra spędziłem w wannie. Oboje z Małżonką uznaliśmy, że to najlepszy sposób na utrwalenie doświadczeń zdobytych na kursie nurkowania. Bąbelki były z butelki. Punkt dwunasta panorama miasta – pogapiliśmy się przez okno na fajerwerki, potem były śpiewy i tańce. Wszystko nam się na tej prywatce podobało, a najbardziej lista gości.

To był w sumie naprawdę niezły rok, może i najlepszy ze wszystkich, jakie mi się dotąd trafiły. Paradoksalnie, podobne zdanie wygłosił niedawno kaczor Jarek i nawet go rozumiem, choć nigdy nie byłem premierem. No właśnie, premierem może nie, ale prezesem banku chętnie oraz proszę bardzo. Ostatecznie jestem z Gorzowa, umiem korzystać z bankomatu, a do szkoły za Chiny nie wrócę, bo to poniżej moich aspiracji.

Chwilowo będę kończył, czego i Kaziowi życzę szczerze, a Wam drogie dziewczęta i chłopcy dziękuję za pamięć i modlitwę. Jak by co, to 12-go stycznia gram w Łodzi w „Zapiecku” na dwie gitarki – zapraszam J

- Łysy